แนวคิดอันหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงความเข้าใจทางเรขาคณิตของมนุษย์คือแนวคิดเรื่องการพิสูจน์ของขาวกรีกโบราณ ซึ่งเสนอว่าข้อความใด ๆ ที่จะนำไปใช้งานต้องได้รับการพิสูจน์ ตัวอย่างเช่น หากเสนอว่าเส้นตรงสองเส้นในทฤษฎีบททางเรขาคณิตจะมีความยาวเท่ากันเสมอ การวัดด้วยอุปกรณ์ว่าเส้นตรงสองเส้นยาวเท่ากันนั้นไม่เพียงพอ ต้องพิสูจน์ด้วยการใช้เหตุผลจากสิ่งที่ยอมรับหรือเชื่อถือกันมาก่อนหน้านี้ (เรียกว่า ทฤษฎีบท) หรือจากข้อความมูลฐานสองสามข้อ มีข้อความมูลฐานส่วนหนึ่งที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้เนื่องจากเป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดในตัวเอง (เรียกว่า สมมติฐาน) หรือเป็นส่วนหนึ่งของคำจำกัดความของหัวข้อการศึกษา (สัจพจน์) หลักการนี้เป็นรากฐานของคณิตศาสตร์ทั้งหมด ถูกประยุกต์ใช้เป็นครั้งแรกสำหรับเรขาคณิตโดย ยุคลิด ราว 300 ปีก่อนคริสตกาล ในหนังสือของเขาเรื่อง เอเลเมนส์
ประเภทและสาขาหลัก
• เรขาคณิตสองมิติ (2D): ศึกษารูปปิดบนพื้นราบ เช่น รูปสามเหลี่ยม รูปสี่เหลี่ยม รูปหลายเหลี่ยม วงกลม และวงรี รวมถึงการหาความยาวรอบรูปและพื้นที่
เรขาคณิตสามมิติ (3D): ศึกษารูปทรงที่มีความกว้าง ยาว และสูง เช่น ปริซึม ทรงกระบอก พีระมิด กรวย และทรงกลม รวมถึงการหาพื้นที่ผิวและปริมาตร
เรขาคณิตแบบยุคลิดและไม่ยุคลิด: เรขาคณิตแบบยุคลิดอิงตามสัจพจน์บนระนาบและปริภูมิทั่วไป ส่วนเรขาคณิตแบบไม่ยุคลิด (เช่น เรขาคณิตแบบรีมันน์) ขยายแนวคิดไปยังปริภูมิโค้ง
สาขาขั้นสูง: ได้แก่ เรขาคณิตวิเคราะห์ เรขาคณิตเชิงอนุพันธ์ ทอพอโลยี และเรขาคณิตเชิงพีชคณิต