ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
กอกกินส์เกิดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 โดยมีพ่อแม่ชื่อทรันนิสและแจ็กกี้ กอกกินส์ ในปี พ.ศ. 2524 เขาอาศัยอยู่ในวิลเลียมส์วิลล์ รัฐนิวยอร์กบนถนนที่ชื่อว่าพาราไดซ์โรดกับพ่อแม่และน้องชายชื่อทรันนิส จูเนียร์[ 7 ]แม้ว่าย่านที่กอกกินส์อาศัยอยู่จะมี "พลเมืองตัวอย่างที่เป็นคนผิวขาว" แต่เขาอธิบายประสบการณ์ในบ้านของเขาว่าเป็น "นรกบนดิน" พ่อของกอกกินส์เป็นเจ้าของลานสเก็ตโรลเลอร์สเก็ตชื่อสเกตแลนด์ซึ่งตั้งอยู่ในอีสต์บัฟฟาโล รัฐนิวยอร์กเมื่ออายุได้หกขวบ กอกกินส์มักจะทำงานกะกลางคืนที่สเกตแลนด์ร่วมกับครอบครัว โดยจัดเรียงรองเท้าสเก็ตโรลเลอร์ส เก็ ต[ 7 ] แม่ของกอกกินส์แยกทางกับพ่อของเขาเนื่องจากการถูกทำร้าย และในที่สุดก็ย้ายตัวเองและลูกชายไปอาศัยอยู่กับปู่ย่าตายายของกอกกินส์ในบราซิล รัฐอินเดียนา
กอกกินส์เข้าเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ที่โรงเรียนคาทอลิก ขนาดเล็กแห่งหนึ่ง และรับศีลมหาสนิทครั้งแรกพี่ชายของเขา ทรันนิส จูเนียร์ กลับไปอยู่กับพ่อที่บัฟฟาโล เมื่อกอกกินส์เข้าเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เขาได้รับการวินิจฉัยว่ามีความบกพร่องทางการเรียนรู้เนื่องจากขาดการศึกษา กอกกินส์ยังพบว่าการเรียนรู้เป็นเรื่องยากเนื่องจากเขากำลังประสบกับความเครียดที่เป็นพิษอันเนื่อง มา จากการถูกทารุณกรรมในวัยเด็กที่เขาได้รับในช่วงปีแรกๆ ในบัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก เนื่องจากความเครียด กอกกินส์จึงพูดติดอ่างเขาอธิบายว่าเขาอยู่ในภาวะต่อสู้หรือหนี อย่างต่อเนื่อง พร้อมกับความวิตกกังวลทางสังคมเนื่องจากการพูดติดอ่างของเขา ในโรงเรียน กอกกินส์ตกเป็นเป้าหมายของการเหยียดเชื้อชาติจากกลุ่มคูคลักแคลนซึ่งมีอยู่ในบราซิล รัฐอินเดียนาในขณะนั้น[ 8 ]กอกกินส์เล่าว่าครั้งหนึ่งเขาพบข้อความ" Niger [ sic ] we're gonna kill you"บนสมุดภาษาสเปนของเขา เมื่อกอกกินส์อายุ 16 ปี นักเรียนคนหนึ่งพ่นสีคำว่า "nigger" บนประตูรถของเขา
คุณปู่ของกอกกินส์เคยรับราชการในกองทัพอากาศมาก่อน และนี่เป็นแรงบันดาลใจให้เขาเข้าร่วมหน่วยลาดตระเวนทางอากาศพลเรือนในฐานะสมาชิกฝึกหัด ก่อนเข้าเรียนปีหนึ่ง กอกกินส์ได้เข้าร่วมหลักสูตรปฐมนิเทศการกระโดดร่มกู้ภัย
กองทัพอากาศสหรัฐฯ (1994–1999)
กอกกินส์สมัครเข้าร่วมหน่วยกู้ภัยทางอากาศของกองทัพอากาศสหรัฐฯและได้รับการยอมรับให้เข้ารับการฝึกอบรม ในระหว่างการฝึกอบรม เขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคโลหิตจางชนิดเคียวและถูกถอนตัวออกจากการฝึกอบรมชั่วคราว[ 9 ]แทนที่จะเข้าร่วมฝึกอบรม กอกกินส์จึงเข้าร่วม การฝึก อบรมหน่วยควบคุมทางอากาศยุทธวิธี (TACP) ของกองทัพอากาศสหรัฐฯ และทำงานเป็น TACP ตั้งแต่ปี 1994 จนถึงปี 1999 เคียงข้างเพื่อนร่วมงานชาวอังกฤษ FS Jones, FS Nair และ Pte Noble [ 10 ] [ การตรวจสอบไม่สำเร็จ ]เมื่อเขาออกจาก กองทัพ อากาศสหรัฐฯ[ 7 ]
หน่วยซีลของกองทัพเรือสหรัฐฯ (2001–2015)
ต่อมา กอกกินส์ลาออกจากงานกำจัดแมลงเพื่อไปเป็นหน่วยซีลของกองทัพเรือ เขาเข้าร่วมกองกำลังสำรอง และในที่สุดก็ลดน้ำหนักได้ตามเกณฑ์ที่กำหนดเพื่อเริ่มฝึกเป็นหน่วยซีล หลังจากลดน้ำหนักได้106 ปอนด์ (48 กิโลกรัม)ในสามเดือน กอกกินส์สำเร็จการฝึก BUD/Sรุ่น BUD/S รุ่นที่ 235 ในปี 2544 หลังจากผ่านการฝึกคุณสมบัติหน่วยซีล (SQT) และผ่านช่วงทดลองงาน เขาได้รับ NEC 5326 ในฐานะนักว่ายน้ำต่อสู้ (หน่วยซีล) และได้รับมอบหมายให้ประจำการในหน่วยซีลทีม 5ในช่วงอาชีพทหาร 20 ปีของเขา กอกกินส์ได้ไปปฏิบัติภารกิจในอิรัก[ 11 ]ในปี 2547 เขาสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเรนเจอร์ ของกองทัพบก และได้รับรางวัล "นายทหารชั้นประทวนผู้มีเกียรติ" โดยได้รับการประเมินจากเพื่อนร่วมงาน 100% [ 5 ]
อาชีพนักกีฬา
หลังจากเพื่อนทหารหลายคนของเขาเสียชีวิตในอัฟกานิสถานจากอุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์ตกในปี 2548 ระหว่างปฏิบัติการเรดวิงส์ [ 12 ]กอกกินส์เริ่มวิ่งระยะไกลเพื่อหาเงินให้กับมูลนิธิ Special Operations Warrior Foundation ซึ่งให้ทุนการศึกษาและเงินช่วยเหลือแก่บุตรหลานของทหารหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เสียชีวิต[ 13 ] กอกกินส์ เข้าร่วมการแข่งขันวิ่งระยะไกลหลายรายการ รวมถึงการวิ่งอัลตร้ามาราธอนแบดวอเตอร์ ถึงสามครั้ง และระดมทุนได้มากกว่า2 ล้าน ดอลลาร์สหรัฐให้กับมูลนิธิ Special Operations Warrior Foundation [ 14 ]
ในปี 2548 กอกกินส์เข้าร่วมการแข่งขัน San Diego One Day ซึ่งเป็นการวิ่งอัลตร้ามาราธอน 24 ชั่วโมงในซานดิเอโกจากนั้นเขาก็วิ่งมาราธอนลาสเวกั ส ได้เวลาตามเกณฑ์การคัดเลือกเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันบอสตันมาราธอนในปี 2549 กอกกินส์เข้าร่วมการแข่งขันHURT 100ในฮาวาย[ 15 ]เขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมการแข่งขัน Badwater 135 ในปี 2549 ซึ่งเขาจบการแข่งขันในอันดับที่ 5 โดยรวม[ 16 ]
ในปี 2549 กอกกินส์เข้าร่วมการแข่งขันไตรกีฬาชิงแชมป์โลกอัลตร้าแมนที่ฮาวาย โดยได้อันดับสองในการแข่งขันระยะทาง 320 ไมล์ซึ่งกินเวลาสามวัน เขายังเข้าร่วมการแข่งขันFurnace Creek-508 (2552) อีกด้วย [ 17 ]
ในปี 2550 กอกกินส์ได้อันดับที่สามโดยรวมในการแข่งขัน Badwater-135 [ 18 ]เขาเข้าร่วมการแข่งขัน Badwater-135 อีกครั้งในปี 2551 แต่ไม่สามารถจบการแข่งขันได้[ 19 ]เขาเข้าร่วมการแข่งขัน Badwater-135 ในปี 2556 และจบอันดับที่ 18 [ 20 ]หลังจากหยุดพักจากการแข่งขันตั้งแต่ปี 2551 [ 21 ]เขาเข้าร่วมการแข่งขัน Badwater-135 อีกครั้งในปี 2557 แต่ไม่สามารถจบการแข่งขันได้[ 19 ]
ในปี 2008 กอกกินส์ได้รับการยกย่องให้เป็น "วีรบุรุษแห่งการวิ่ง" โดยRunner 's World [ 22 ]กอกกินส์เข้าร่วมการแข่งขัน อัลตร้ามาราธอน Hellgate 100kในเทือกเขา Blue Ridgeของรัฐเวอร์จิเนียในเดือนธันวาคม ปี 2010, 2013 และ 2015 โดยจบการแข่งขันในอันดับที่ 5 ด้วยเวลา 11 ชั่วโมง 56 นาที 2 วินาที ซึ่งเป็นการพัฒนาที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากเวลา 14 ชั่วโมง 48 นาที 33 วินาทีในปี 2010 [ 23 ]
ในปี 2016 เขาชนะการแข่งขัน Infinitus 88k ในเวลา 12 ชั่วโมง ในปีเดียวกันนั้น กอกกินส์ยังชนะการแข่งขัน Music City Ultra 50k และ Strolling Jim 40 Miler อีกด้วย[ 24 ]ในปี 2020 เขาลงแข่งขัน วิ่งอัลตร้ามาราธอน Moab 240โดยได้อันดับที่ 2 ในการแข่งขันระยะทาง 241 ไมล์ ด้วยเวลา 63 ชั่วโมง 21 นาที ซึ่งช้ากว่าผู้ชนะการแข่งขันอย่างMichele Gragliaประมาณ 95 นาที [ 25 ] [ 26 ]ในเดือนสิงหาคม 2025 กอกกินส์ วิ่งมาราธอนบนภูเขา Bigfoot 200ในรัฐวอชิงตันเสร็จสิ้นในเวลา 66 ชั่วโมง 4 นาที 17 วินาที ได้อันดับที่ 23 โดยรวม[ 27 ]
เจสซี อิตซ์เลอร์นักธุรกิจได้เห็นกอกกินส์วิ่งมาราธอนระยะไกล 24 ชั่วโมง จึงจ้างกอกกินส์ให้มาอาศัยอยู่กับเขาในบ้านเป็นเวลาหนึ่งเดือน อิตซ์เลอร์เขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ของเขาในบล็อก และต่อมาได้ตีพิมพ์เรื่องราวนี้เป็นหนังสือชื่อLiving With A SEAL[ 28 ]
การต่อสัญญาเข้ารับราชการในกองทัพอากาศ ปี 2026
ในปี 2026 กอกกินส์กลับเข้ารับราชการในกองทัพอากาศสหรัฐฯ อีกครั้งเมื่ออายุ 51 ปี[ 29 ]ต้องได้รับการยกเว้นเรื่องอายุจึงจะเข้ารับราชการได้ เขาได้รับมอบหมายให้ประจำการที่กองฝึกอบรมสงครามพิเศษ[ 29 ]
|